واژه ی عمره از ریشه ی عمران به معنای آبادانی و اگر با شرائط و آدابش انجام گیرد ، خرابه هایی که در اثر معصیت در وجود انسان پدید آمده را برطرف و موجب آبادانی روح و باطن آدمی میگردد .
در صلوات شعبانیه میخوانیم که : ( واعمُر قلبی بطاعتک ) خدایا قلب و روحم را به واسطه ی طاعتت آباد فرما . آری، گناه و معصیت، قلب و باطن انسان را آلوده و خراب میکند و اطاعت و عبادت، باعث طهارت و آبادی آن میگردد، به شرطی که درست و با اخلاص انجام شود و از هر گونه انگیزه غیر الهی خالی باشد ( و اتمّواالحج و العمرة لله ) به همین جهت پیامبر گرامی اسلام (ص) فرمودند : ( العُمرَةُ کفّارة لکُلّ ذنب ) : عمره ( اگر درست انجام شود ) کفاره ی تمام گناهان است . و درست انجام شدن آن به این است که وقتی لباس دوخته ی دنیایی را از تن برون میکنیم ، خود را از تعلقات و وابستگیهای مادّی جدا کنیم و هنگامی که غسل احرام میکنیم ، همانگونه چرک ظاهری را از بدنمان شستشو میدهیم ، قلب خود را از معاصی و اخلاق رذیله پالایش کنیم و زمانیکه لباس سفید احرام را میپوشیم،خود را مُرده فرض کنیم ، گویا قیامت شده و ما از قبر به سوی عرصه ی محشر فراخوانده اند و باید آماده ی حساب و کتاب شویم . مُحرم که میشویم ، نه تنها عطر و نگاه در آینه و کشتن پشه که هر وابستگی به دنیا و خودبینی و تکبّر و آزار دیگران را بر خود حرام کنیم و با گفتن ( لبّیک ) با خود عهد کنیم که به تمام نداهای الهی لبّیک بگوییم . هنگامی که به دور کعبه طواف میکنیم ، تصمیم بگیریم که خدا و دستورات و رضایت او را در تمام مراحل زندگی ، محور و اساس قرار بدهیم و هنگام سعی از خدا بخواهیم که تمام سعی ها و تلاشهای ما را در راه رسیدن به رضایش قرار دهد . ما مُرده بودیم ولی فرقمان با مُرده های واقعی آن است که آنها هر چه هم از خداوند درخواست کنند که ( ربّ ارجعونی لعلّی اعمل صالحا ) : خدایا مرا به دنیا برگردان تا جبران کنم ، خواسته ی آنها اجابت نمیگردد و باید در آتش حسرت و افسوس بسوزند ولی ما هنوز زنده ایم و فرصت داریم تا انسانی دیگر شویم و بقیه ی عمرمان را به جبران نقصها و کمبودهای گذشته و تلاش برای رسیدن به مقامات معنوی خرج کنیم . آری این است عمره ای که موجب آبادانی قلب و روح و باطن و کفاره ی تمام گناهان است و گرنه چند ساعت خود را از محرّمات احرام نگه داشتن و دور خانه ی گلی چرخیدن و بین دو کوه دویدن و مقداری از موی سر را چیدن ، کار دشواری نیست که از آن انتظار رسیدن به مقامات عالیه را داشته باشیم
پس وقتی در مسجد شجره مُحرم میشویم ، این پنج ساعتی که در اتوبوس تا مکّه هستیم ، فرصت را غنیمت بشماریم و بجای سخنان لغو و فکرهای دنیایی و ور رفتن با تلفن همراه ، در خود فرو رویم و پرونده ی زندگیمان را ورق بزنیم . اگر گناهی کرده ایم استغفار و توبه کنیم و اگر هنوز کسی هست که از ما دل آزرده و رنجیده خاطر باشد ، تصمیم قطعی بگیریم که در بازگشت از سفر دل او را به دست آوریم . با خدایمان راز و نیاز کنیم و از او بخواهیم این اعمال ناقابل ما را مورد قبول خویش قرار دهد و عمره ی ما را هم لابه لای عمره ی عمره گزان حقیقی و خالص بپذیرد
در صلوات شعبانیه میخوانیم که : ( واعمُر قلبی بطاعتک ) خدایا قلب و روحم را به واسطه ی طاعتت آباد فرما . آری، گناه و معصیت، قلب و باطن انسان را آلوده و خراب میکند و اطاعت و عبادت، باعث طهارت و آبادی آن میگردد، به شرطی که درست و با اخلاص انجام شود و از هر گونه انگیزه غیر الهی خالی باشد ( و اتمّواالحج و العمرة لله ) به همین جهت پیامبر گرامی اسلام (ص) فرمودند : ( العُمرَةُ کفّارة لکُلّ ذنب ) : عمره ( اگر درست انجام شود ) کفاره ی تمام گناهان است . و درست انجام شدن آن به این است که وقتی لباس دوخته ی دنیایی را از تن برون میکنیم ، خود را از تعلقات و وابستگیهای مادّی جدا کنیم و هنگامی که غسل احرام میکنیم ، همانگونه چرک ظاهری را از بدنمان شستشو میدهیم ، قلب خود را از معاصی و اخلاق رذیله پالایش کنیم و زمانیکه لباس سفید احرام را میپوشیم،خود را مُرده فرض کنیم ، گویا قیامت شده و ما از قبر به سوی عرصه ی محشر فراخوانده اند و باید آماده ی حساب و کتاب شویم . مُحرم که میشویم ، نه تنها عطر و نگاه در آینه و کشتن پشه که هر وابستگی به دنیا و خودبینی و تکبّر و آزار دیگران را بر خود حرام کنیم و با گفتن ( لبّیک ) با خود عهد کنیم که به تمام نداهای الهی لبّیک بگوییم . هنگامی که به دور کعبه طواف میکنیم ، تصمیم بگیریم که خدا و دستورات و رضایت او را در تمام مراحل زندگی ، محور و اساس قرار بدهیم و هنگام سعی از خدا بخواهیم که تمام سعی ها و تلاشهای ما را در راه رسیدن به رضایش قرار دهد . ما مُرده بودیم ولی فرقمان با مُرده های واقعی آن است که آنها هر چه هم از خداوند درخواست کنند که ( ربّ ارجعونی لعلّی اعمل صالحا ) : خدایا مرا به دنیا برگردان تا جبران کنم ، خواسته ی آنها اجابت نمیگردد و باید در آتش حسرت و افسوس بسوزند ولی ما هنوز زنده ایم و فرصت داریم تا انسانی دیگر شویم و بقیه ی عمرمان را به جبران نقصها و کمبودهای گذشته و تلاش برای رسیدن به مقامات معنوی خرج کنیم . آری این است عمره ای که موجب آبادانی قلب و روح و باطن و کفاره ی تمام گناهان است و گرنه چند ساعت خود را از محرّمات احرام نگه داشتن و دور خانه ی گلی چرخیدن و بین دو کوه دویدن و مقداری از موی سر را چیدن ، کار دشواری نیست که از آن انتظار رسیدن به مقامات عالیه را داشته باشیم
پس وقتی در مسجد شجره مُحرم میشویم ، این پنج ساعتی که در اتوبوس تا مکّه هستیم ، فرصت را غنیمت بشماریم و بجای سخنان لغو و فکرهای دنیایی و ور رفتن با تلفن همراه ، در خود فرو رویم و پرونده ی زندگیمان را ورق بزنیم . اگر گناهی کرده ایم استغفار و توبه کنیم و اگر هنوز کسی هست که از ما دل آزرده و رنجیده خاطر باشد ، تصمیم قطعی بگیریم که در بازگشت از سفر دل او را به دست آوریم . با خدایمان راز و نیاز کنیم و از او بخواهیم این اعمال ناقابل ما را مورد قبول خویش قرار دهد و عمره ی ما را هم لابه لای عمره ی عمره گزان حقیقی و خالص بپذیرد
+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم فروردین 1389ساعت 17:54 توسط خادم الزائرین
|
